Petrafied!

Hallo allemaal,

Ten eerste wil ik iedereen bedanken voor de verjaardags wensen die ik heb ontvangen. Heel leuk, toch een beetje ‘thuis’ op m’n verjaardag.

Ik weet dat ik beloofd heb om iets te schrijven over cultuur verschil en andere onderwerpen waar ik regelmatig tegen aanloop, maar ik ben niet echt in de stemming om daarover te schrijven. Daarom maar wat foto’s van m’n verjaardag.

‘s ochtends hebben Daniel en ik lekker met z’n tweetjes ontbeten in het restaurant beneden, s’ middags hadden Avani en Suyog een taart geregeld en sandwiches om met z’n allen m’n verjaardag te vieren.

Daarna met Daniel en Serge (werkt vanuit Nederland aan de producten van Daniel, hij is voor 3 weken bij ons om het team te leren kennen) in een Riksja naar een Kareoke bar en m’n ‘Indiaase vrienden’.

  Ze waren zo vriendelijk om ook taart voor me te kopen…….

En naar Indiaase traditie kreeg ik m’n taart voornamelijk in m’n gezicht. Gelukkig was er ook champagne en had Rachael (aan mijn rechterkant in de foto) een handdoek mee voor me, dus viel het allemaal te overzien . 

Oja, en misschien overbodig om te zeggen, Daniel vermaakte zich ook prima…….

• Read More »

Het is alweer twee weken gleden dat ik voor het laatst geschreven heb. Wel jammer eigenlijk want er is zoveel te vertellen. Niet alleen om jullie op de hoogte te houden, maar ik vind het voor mezelf ook leuk om over een paar jaar terug te lezen hoe ik mijn tijd hier heb ervaren. Ik verwonder me nog bijna dagelijks over bepaalde dingen, maar als je ik datzelfde wat vaker tegen kom is het net alsof het nooit vreemd is geweest. Daarom is het leuk om m’n verwondering bij te houden en over een tijdje terug te lezen. Als je begrijpt wat ik bedoel. Anyway…

Chai met gember

Om te beginnen voeg ik inmiddels een beetje gember toe aan m’n kop avond chai. “Oja, zo kan iedereen wel een post per dag vullen” zul je misschien denken maar geef me even de kans, ik probeer echt ergens naar toe te werken. Waar, was ik? Oja de gember in de chai. Naast dat dit heel erg lekker is, in tegenstelling tot hoe het klinkt, markeert de gewoonte ook het begin van de monsoon (moeson). Althans zo heb ik me laten vertellen. Hier in Maharashtra drinken mensen hun chai graag met gember als het regent. En als het hier regent kan het ook echt goed regenen. 10 Juni is de monsoon begonnen, netjes op tijd dus en sinds dien heeft het elke dag wel even geregend.

Monsoon

Afgelopen maandag, toen ik op het punt stond om naar huis te gaan begon het in eens te storten. In eerste instantie wilde ik me niet tegen laten houden door de regen, ik ben tenslotte een sterke Hollandse meid, smelt niet van een beetje regen en kan niet eens meer herinneren hoe vaak ik op weg naar de VU ben natgeregend in de laatste jaren (heb nooit een regenpak gehad in Amsterdam, ging altijd op de fiets, niet echt handig, maar echt waar, je krijgt geen verkoudheid van de regen, verkoudheid is een virus ). Bij de uitgang stonden echter allemaal medewerkers die er van overtuigd waren dat ik toch echt de regen niet in kon gaan en dat er bovendien geen riksja’s zouden zijn om me naar huis te brengen. Nou ja… Het heeft ook wel iets romantisch, met allemaal Marathi sprekers onder een afdakje, turend in de straat tot de regen stopt. Ik kan best even wachten en me overgeven aan de Indiase manier: alles nemen zoals het komt. Toen het na zo’n 15 minuten nog niet droog was won mijn ongeduld het toch van de Indiase benadering, of misschien was het mijn dwarsheid en verzet tegen het weer als een beperkende factor in mijn bewegingsvrijheid. Anyway, ik zei iedereen gedag en verdween in de regen. Het scheelde niet veel of ik had daadwerkelijk in de regen verdwenen (met een beetje fantasie dan…). Het water in de straat waaraan Deep Griha staat, dit is het ‘hoofd straat’ van de Tadiwala slum, stond zo’n 15 cm hoog. Het water kwam met gemak 5 cm boven m’n malleoli uit (de uitstekende boten boven je enkels). En het duurde inderdaad nog zo’n 15 minuten voor ik eindelijk een riksja te pakken had. Het mooie is dat als het regent de hele stad voor plat ligt, maar een paar uur later, als al het water verdwenen is, gaat het leven weer rustig verder. Het is gelukkig ook niet zo warm meer, met dagelijks een graad of 25 is het heel aangenaam.

Dokter Petra

Ik ben inmiddels begonnen met de ‘health check-ups’ voor de kids die bij Deep Griha betrokken zijn. We zijn begonnen in de crèche en de kleuterschool van de Ramtikedie slum. Het werk is niet echt moeilijk, een soort uitgebreide consultatie bureau / school arts controles, met het verschil dat ik hier echt iets kan vinden. M’n eerste pathologische bevinding was een meisje van een jaar of drie met een pectus carinatum (kippenborst) gepaard gaande met scoliose (zijwaartse vergroeiing van de wervelkolom) in zodanige mate dat ze er nu al kortamigheids klachten door ondervond. Zonder twijfel komt dit meisje medisch gezien in aanmerking voor chirurgische correctie. Helaas zullen haar ouders het geld hier waarschijnlijk niet voor hebben. Verder was er een opvallend bleek, niet gezond ogend jongetje van een jaar of 5 oud met vergrote lymfeklieren in zijn hals dat het laatste jaar 2 kilo was afgevallen in plaats van was aangekomen. “Maar hij heeft geen klachten hoor”, tuurlijk, ik geloof je meteen. Tot slot een jongetje, ook 5, met een herniatie ter grootte van de diameter van een vinger thv zijn navel. Wel leuk, een originele herniatie van de buikwand waarbij je ‘buik inhoud’ terug kan duwen (btw, dit is niet perse een ernstige aandoening, tenzij er darmlissen in de herniatie komen en daar afknellen). We (de dokter van de organisatie en ik) zullen ze de komende maanden in de gaten houden.

De eerste dag van de check-ups was echt geweldig mooi. Daar stond ik dan, geen idee wat precies de bedoeling was, de dokter kon op het laatste moment toch niet mee en iedereen verwachte van mij dat ik het wel even zou regelen. Op de een of andere manier heb ik iedereen aan het werk gezet. De leraressen leverde de kinderen met het bijbehorende dossier aan (formulier met groeicurve en wat regels om bevindingen op te schrijven) een van de andere vrijwilligers, een verpleegkundige in opleiding, mat en woog de kids waarna ik probeerde met handen en voeten duidelijk te krijgen of het kind klachten had en m’n lichamelijk onderzoek uit te voeren. Daar zat ik dan te midden van de herrie van een crèche en schreeuwende Indiase vrouwen mijn onderzoek te doen. Zonder twijfel een van de mooiste ervaringen die ik ooit gehad heb. Ik heb me zelden zo voldaan gevoeld.

Inmiddels weten de medewerkers en leraressen van de Ramtikedi locatie van Deep Griha wie ik ben, wat ik doe en spreken ze mij steevast aan als “Dokter Petra”.

Love it or hate it

Ik heb vaak mensen horen zeggen over India dat je het haat of er van houdt. Voor mij is het beide, bijna dagelijks is er een moment dat ik het land haat en de mensen wel kan schieten maar die momenten worden vroeg of laat altijd gevolgd door een gevoel van liefde voor India en zijn inwoners, op die momenten kan ik het me voorstellen om hier jaren te wonen. Volgende blog zal ik wat meer vertellen over een aantal aspecten van de cultuur dat het moeilijk maakt om hier te wonen, althans voor mij dan. Bijvoorbeeld de reactie die Daniel kreeg van een goed opgeleide jonge dame toen hij vertelde samen te hebben gewerkt met een homoseksuele man. Of mensen die denken dat je van een massage HIV kan krijgen. Maar dat houden jullie nog even tegoed. Het is inmiddels hoog tijd om naar bed te gaan!

Liefs vanuit Pune

• Read More »

Daar zit ik dan, een kop zelfgemaakte Chai en een stuk chocola, dat niet naar chocola smaakt, naast me. Daniel is net vertrokken op weg naar een congres Nieuw-Zeeland en Australië. Komende weken ben ik heer en meester over ons huis, een beetje ongezellig maar ook wel eens goed.

Afin, laat ik m’n verhaal gaan vertellen.

Deep Griha

Om te beginnen ben ik begonnen bij een ‘family welfare’ organisatie, Deep Griha. (zie onderstaand verhaal of klik op de link)

Wat mijn werkzaam heden precies inhouden is nog een beetje vaag. Het wordt in ieder geval iets minder klinisch en iets meer organisatorisch. Daar er in Pune geen gebrek aan artsen is en de ziekenhuiszorg voor iedereen betaalbaar is dan wel gesponsord wordt kan ik meer betekenen binnen deze organisatie dan in een ziekenhuis. Ik ga me onder anderen bezig houden met WakeUpPune, een overkoepelend HIV/AIDS orgaan, het Sure Start programma en een programma opzetten dat ‘Health checks’ uitvoert bij alle kids die op de een of andere manier bij Deep Griha betrokken zijn. Maar ik zal mezelf wat meer kliniek tijd toe-eigenen als ik straks wat beter Hindi spreek.

Sloppenwijk

Onderdeel van mijn kennis making met de organisatie was een tocht door de slums. Onder het motto “je moet zelf zien hoe de mensen leven voor je het begrijpt” ben ik met een van de Disha Ladies Tadiwala in gegaan op zoek naar haar HIV patiënten. En ze hebben gelijk, ik kan onmogelijk beschrijven wat ik gezien heb en hoe het voelt om daar rond te lopen. Ten eerste is iedereen natuurlijk heel nieuwsgierig naar die blanke die zomaar door hun slum rondloopt. Waar is je Sari? Waar is je huis? Waarom draag je geen goud als je getrouwd bent (leugentje voor eigen bestwil, samen wonen is nog niet zo geliefd in de slums ) Verder moest ik vertellen hoe het toch kon dat ik nog steeds geen kinderen heb ondanks dat Daniel en ik al zo lang samen waren. Na wat grappen te hebben gemaakt, dit lijden overigens tot grootte hilariteit van de dames, vertelde ik ze met handen en voeten iets over ‘Birth Control”. Ze leken het aardig te snappen; zelfs dat ik eerst geld wil werken en geld verdienen voor ik aan kinderen begin leek er goed in te gaan. Ik stond op het punt om heel tevreden weer verder te gaan tot me vertelden dat ik binnen een jaar zwanger zou zijn… Tja daar ga je dan met je ‘birth control’. Een van mijn slum-vrienden (binnen 10 minuten ben je hartsvriendinnen hier) vond haar voldoening in het kammen van mijn haar. Een onvergetelijke ervaring, daar zit je dan te midden de armoede, een taal barrière doorbrekend met een een aantal vrouwen op een bankje…

Een van de patiënten waar we naar toe gingen was een ca 8 jarige jongen die met 16 anderen, 8 volwassenen de rest kinderen in het huis, lees kamer van 2 bij 4, van zijn opa en oma woont. Beide ouders zijn overleden aan AIDS, hij zelf is inmiddels begonnen met ART (=anti retrovirale therapie = HIV medicatie). De overheid stelt gratis eerste lijns ART beschikbaar, helaas is tweede en derde lijns ART heel erg duur en ziet het er slecht uit voor deze jongen als hij resistentie tegen zijn huidige middelen gaat ontwikkelen. Gezien het grote aantal mutaties dat HIV ondergaat is dat alleen een kwestie van tijd…

Maar dit zijn wel de ‘gelukkigen’ onder de armen, de zogenaamde ‘street dwellers’ mensen die op straat en onder viaducten wonen, hebben helemaal geen dak boven hun hoofd, en voor hen is het nog veel moeilijker om gestructureerde ondersteuning zoals Deep Griha te vinden.

De Disha Lady, Kusum,die mij onder haar hoede had genomen en wiens Engels vergelijkbaar is met mijn Hindi heeft me tot diep in de slum meegenomen. Ik ben door steegjes gelopen waar die net schouder breed waren, andere steegjes boden mij een tafereel van mannen die zichzelf op straat waste en vrouwen die de kleren aan de stenen schrobden. En ik heb me er geen moment onveilig gevoeld……. Tot slot zijn we nog even naar haar huis geweest (een kamer van 2 bij 3 waar ze met haar man en zoon woont), hier hebben we even ‘geklets’ en een Bollywood film in doorspoel modus gezien. (Dat laatste is geheim want het was onder werktijd en ze vroeg me dit niet aan de organisatie door te geven; dus,  jullie zijn gewaarschuwd).

Intermezzo

Na de veel te zoete chocola smaakt m’n thee (met twee scheppen suiker) voor geen meter maar ik weiger er meer suiker in te doen, principe kwestie. Verder krijg in net een sms van Daniel dat de chauffeur, tussen het roken en bellen door, random mensen onderweg een lift geeft en zit te knikkenbollen. Ik denk dat ik nog even wacht met te gaan slapen…. 

Rat

Naast de mieren, ander klein kruipend ongedierte en zo nu en dan een verdwaalde hagedis hadden we laats wel een heel ongenode gast. Het rook al een dag niet zo fris in huis, en toen het de volgende dag echt een ‘rotte lucht’ (denk niet dat lucht echt kan rotten) in huis hing ben ik op onderzoek uit gegaan. In de extra gasten badkamer waar we dus nooit komen wachtte mij een aangename verassing. Not! Er lag een dode rat met maden en al. Gelukkig had Daniel zijn spreekwoordelijke goede pet op en heeft hij als een echte redder in nood de warme, zachte en in staat van ontbinding verkerende rat inclusief de krioelende metgezellen verwijderd. Goed, wie wilde er ook al weer komen logeren?

Het had erger gekund, in de extra gasten badkamer alleen al kan een heel gezin uit Tadiwala wonen… Al mijn irritaties verdwijnen als sneeuw voor de zon als ik aan de slum met zijn mensen denk.

Opening

Tot slot nog een aantal foto’s van de officiele opening van Daniels kantoor.

Hmmm, helaas geen foto’s. Ik kan er op de een of ander manier niet bij. Maar als je een foto wilt zien van mij in m’n speciale Indiase feestjurk moet je even naar de volgende link gaan, je komt dan bij mijn foto in het online fotoboek van Daniels bedrijf hier in India terecht : http://www.flickr.com/photos/codezeven/show/with/4641806880

Als je hier doorheen bladert kom je nog meer foto’s van het feest tegen en dagelijkse foto’s tegen.

En we hebben inderdaad een Wii aangeschaft, niet echt goed voor de productiviteit maar wel heel gezellig .

Ik zal proberen wat meer foto’s te maken, ook van de slum, zodat jullie een indruk krijgen van waar ik over schrijf.

Heel veel liefs en bedankt voor de lieve en leuke reacties!

• Read More »

Deep Griha

In 1975 startte dokter Bhaskar Onawale samen met zijn vrouw dokter Neela Onawale een één kamer kliniekje voor de mensen in de ‘Ramtekadi slum’. Gaande weg realiseerde ze dat alleen het behandelen van infecties onvoldoende soelaas bood. Onder andere door de slechte voedingstoestand en leefomstandigheden was het dweilen met de kraan open. Aldus werd een voedings en voorlichtings programma opgezet. Inmiddels is de organisatie zodanig uitgebreid dat ze 3 sloppenwijken dekken, Ramtekadi, waar het ooit begonnen is, Tadiwala, waar nu het hoofdgebouw gevestigd is en Bibwewadi met een iets kleinere dependance en 100 mensen in betaalde dienst hebben, naast een schare voornamelijk lokale vrijwilligers. Het is een NGO en wordt voor 100% gesponsord door particuliere giften.  

Er is nog steeds een kliniekje, waar onder anderen op HIV, TB en malaria getest wordt en waar dit ook poliklinisch behandeld kan worden, maar er is veel bijgekomen. Een groep vrouwen (zij worden Disha Ladies genoemd, een aantal van het is zelf HIV positief) geeft in hun eigen sloppenwijk voorlichting over HIV en bezoeken HIV patiënten om te kijken hoe het hen vergaat. Er is een crèche zodat beide ouders kunnen werken en oudere zusjes in plaats van oppassen naar school kunnen gaan. Het ‘sure-start’ programma voorziet in pre en postnatale begeleiding voor aanstaande moeders, maar ook hun partners en schoonmoeders. Een sponsor programma voorziet weeskinderen of kinderen van de allerarmsten een jaar lang in het dagelijks onderhoud en de school kosten. Volwassenen onderwijs, naai klassen, computerles, Engelse les, lessen voor kinderen die om de een of andere reden niet meer naar een reguliere school gaan en noem maar op.

Voor meer informatie ga naar: www.deepgriha.org

www.wakeuppune.org Is een overkoepelende organisatie van verschillende NGO’s in Pune die zich richt op HIV/AIDS. De organisatie hiervan wordt binnen Deep Griha gedaan. Ze proberen onder andere goede voorlichting te geven en het stigma t.o.v. HIV/AIDS te doorbreken.

Dit is een foto van een straat in de Tadiwala slum, niet door mijzelf gemaakt, maar zodat jullie een idee hebben. De huizen zijn hier 1 kamer ‘groot’.

• Read More »

Ganpatipule

Afgelopen weekend zijn we er lekker met ons tweeën naar het strand gegaan om een beetje bij te komen en te genieten. Ganpatipule (link) is een kustplaats op ongeveer 8 uur rijden vanaf Pune waar behalve een tempel en het strand niet veel te beleven valt.  Volgens de “driver” die we gehuurd hadden voor de trip was het op het moment erg druk met gelovigen en vakantie-gangers. Op het strand aangekomen konden wij bijna niet geloven hoe rustig het was. Ondanks perfect, misschien een beetje te warm, strand weer was het erg rustig. Wat kokosnoot verkopers, families en groepjes mannen was het enige waarmee we het strand deelden. Geen gedoe om een leeg plekje op het strand te vinden, niet overstroomt met mensen/eten/drinken/armbandjes/etc, niemand die ons probeerde af te zetten en geen andere blanke toeristen. Dat laatste hebben we geweten, we werden om de haverklap gevraagd of we op de foto wilden met families en kinderen. Tot grote schrik van de kids werden ze in mijn armen gedrukt en al huilend en wel op de foto gezet. Dat maakt een leuk verhaal als ze thuis komen: kijk we zijn op vakantie bevriend geraakt met westerlingen, de kinderen vonden onze vrienden zo leuk dat ze huilde van plezier toen we een foto maakten . 

Nadat deze familie een foto had gemaakt (zonder tranen) grepen wij onze kans om ook op de foto te gaan met onze vakantie “vrienden”.

Zonsondergang op het strand.

 Kokosnoten!

Nadat de zon minder fel ging schijnen en we genoten hadden van het uitzicht met een kokosnoot in de hand besloten we om ook een duik te wagen. Ik had van te voren m’n bikini al aangetrokken zodat ik me niet op het strand hoefde om te kleden en niemand voor het hoofd zou stoten. Stom, stom stom. Naast het feit dat er nauwelijks vrouwen dieper dan heupdiepte het het water in gingen hadden ze allemaal gewoon hun kleren aan…… Tja, daar had ik even over na  moeten denken van te voren.  Maar zo kan het natuurlijk ook dus ik ben met kleren en al het water in gegaan. Helaas is een witte jurk minder geschikt en kwam het uitbundige bloemen motief van mijn bikini alsnog tevoorschijn… De volgende poging om een zwemkostuum samen te stellen was beter geslaagd en zie hier een aantal foto’s van Petra die te midden van hoge golven aan het oefenen is op de “Catch a wave” techniek; geleerd van een echte Australiër.

Mijn zwempak 

 Die stip in de golf ben ik dus…

De laatste foto’s tot slot van ons über cheesy hotel!, de tempel, het dorpje en onderweg.

Hmmm, m’n post wordt weer veel te lang maar er zijn twee andere onderwerpen die ik nog snel even wil beschrijven.

Stroomuitval

Daar populatie, en daarmee de elektriciteit consumptie, van Pune sneller uitbereid dan de elektriciteit centrales bij kunnen houden heeft de lokale overheid besloten dat elk deel van Pune gedurende 1 dag per week een aantal uur geen stroom krijgt. Voor ons valt dit op donderdag. Dus elke donderdag van 10/11 uur tot 15/16 uur hebben wij geen stroom. Beter gezegd, dan zouden wij geen stroom moeten hebben. De eerste week dat we hier waren was de elektriciteitstuitval zonder aankondiging naar de vrijdag verplaatst, de tweede week hebben we bijna elke dag korte periodes met uitval gehad, maar geen probleem op de donderdag. Deze week viel de uitval gelukkig wel op donderdag rond de geplande tijd. Voor het kantoor hebben we een soort accu’s aangeschaft die zichzelf opladen als er wel stroom is en waarmee de computer nog een aantal uur kunnen draaien als er geen stroom is. Daarnaast is ook de aanwezigheid en snelheid van het internet niet bepaald betrouwbaar. De dag voor bij ons de stroom uitvalt lijkt het internet op z’n slechts, dus wij hebben het idee dat we internet krijgen uit een gebied dat z’n stroomtoevoer een dag voor ons verliest. Ik hou jullie op de hoogte over de ontwikkelingen van deze theorie .

Tot slot is het de afgelopen week weer erg heet geweest (tante Jacqueline informeerde mij dat er in haar krant over een hitte golf in India werd geschreven). De tempratuur ligt op zo’n 40C overdag, met uitschieters tot 44C. De minimum temp ‘s nachts is 26C.Gelukkig zijn Daniel en ik niet de enige waarvoor het kwik toch iets te hoog stijgt en kijkt iedereen met ons uit naar de Monsoon, die behalve regen ook koelere tempraturen brengt (link; kijk onder South Asian Monsoon). In een aantal uiterste hoeken van India is de monsoon al aangekomen dus het zal niet lang meer duren. Ik ben benieuwd…..

(bovenstaand een kaart met daarop de verwachting van de start van de monsoon per gebied in India. Wij zitten bij de pijl, daar begint de monsoon volgens de kaart op 10 juni)

• Read More »

Hallo Allemaal!

Waar normaal gesproken een week weinig stof geeft om over naar huis te schrijven, geeft bijna elk uur hier in India weer wat nieuws. Langzaam aan breidt onze actie radius in Pune zich uit en dus ook de daar bij behorende indrukken.

Wij wonen in een relatief goede buurt, niet onder andere expats maar wel met de wat beter bedeelde Indiërs. Er zijn hier maar weinig krotten te vinden, geen bedelaars, weinig zwerf dieren en in de straat naast ons mag niet eens getoeterd worden (niet dat iemand zich daar aan houdt natuurlijk). Er wordt normaal gesproken heel wat af geclaxonneerd hier in India, vrachtwagens hebben zelfs een bordje met “toeteren” aan de achterzijde bevestigd, zo weet de bestuurder dat er iemand achter hem rijdt en/of er langs wilt. Het is een drukte van jewelste op de wegen. Itt tot de straat “naast” ons is de straat waar we direct aan wonen (Pashan road) wel een drukke straat met alle daarbij behorende herrie! Je voelt je in ieder geval nooit alleen met zoveel herrie op straat.

Maar waar ik naar toe wilde gaan met het stukje over de “goede” buurt is dat het in schril contrast staat met een stukje verder Pashan Road in. Daar kun je een dure SUV naast een volgeladen kar alleen gestuurd door mensenkracht door de straat zien gaan. Jonge, zeer slecht verzorgde meisjes zitten met een zo mogelijk nog slechter verzorgd kind in hun arm naast een super modern blinkend gebouw. Oude mannen en vrouwen vegen met een gebogen rug de straat schoon waaraan de nieuwe apple-store gevestigd is (maar ook onze straat). De bouwvakkers die nieuwe appartement-complexen bouwen wonen met hun gezin in hutjes van golfplaten zonder riolering of elektriciteit voor een aantal jaar op datzelfde terrein tot de opdracht klaar is, waarna ze elders weer opnieuw beginnen. Het is bekend van India het contrast tussen rijk en arm overal op straat te zien is, maar dat het zo uitgesproken zou zijn…..

En wat te doen met een bedelende mensen, meestal kinderen. Het is hartverscheurend om te zien, niet cliché matig hartverscheurend, ik vind het echt moeilijk om te zien. Maar help ik ze echt als ik ze geld geef? Ik kan onmogelijk alle bedelaars die ik tegen kom geld geven. Uiteindelijk is bedelen ook geen goede manier om in onderhoud te voorzien, elke keer dat ik geld geef is een bedelaar misschien weer voorzien van een maaltijd maar is diegene ook weer een stukje verder weg van een betere structurele oplossing. Als het geld al naar een maaltijd gaat. Volgens de “locals” die we hier spreken kan je beter niks geven, omdat je de mensen er niet mee helpt. Daarbij “werken” veel bedelaars voor een master die aan het eind van de dag de verdiensten int, ergens wel vergelijkbaar met wat er in slumdog millionairs gebeurt (film). Anderen zijn verslaafd en kopen er alcohol van. Dus hebben we een middenweg bedacht, zorg dat je eten/snoep/koekjes op zak hebt. Zodoende kan ik m’n geweten zussen zonder al te veel schade aan te richten. Als iemand een betere oplossing heeft of andere gedachten hierover hoor ik het graag!

Nu even iets luchtigers. De buren waren vorige week 50 jaar getrouwd en hadden ons op de ceremonie uitgenodigd. Super leuk om een keer mee te maken. Het allermooist is nog om alle vrouwen in prachtig gekleurde sari’s te zien lopen. Het eten na de ceremonie was erg lekker en er werd op toegezien dat Avani en ik wel genoeg aten. Na afloop kregen we allemaal een cadeau boxje mee met daarin bloemen voor in je haar en de rode kleurstof waarmee ze hier dmv een stip op het voorhoofd aangeven getrouwd te zijn.

Verder heb ik m’n eerste voedsel vergiftiging te pakken gehad, en het ergste is nog dat het uit m’n eigen koelkast kwam…. oeps…. Geen idee dat dat product zo snel bedierf. Laten we zeggen dat ik kortdurend een speciale band had met het toilet, blij dat ie er was maar niet zo blij met waarom ik daar was. De daarop volgende dagen was ORS zo lekker dat ik er zeker van ben dat ik het hard nodig had. (ORS=oral rehydration solution; dit is een suiker/zout oplossing die wereldwijd gebruikt wordt in de behandeling van dehydratie) Dus Eshter, bedankt voor je ORS scoop/lepel. Het is nu al goed van pas gekomen!

Tot slot nog een aantal  foto’s van toen we net aankwamen:

Avani (roze t-shirt) en haar nichtjes

1e Indiaase maaltijd, Avani’s moeder, vader en Suyog

Met z’n allen op stap van R naar L: Avani’s broer, Mister Patki (Avani’s vader), Avani’s nichtje, Ik, Suyog, Daniel. Op de voorgrond Avani’s neefje.

  Mumbai

De tante´s van Avani wilde graag met mij op de foto.

• Read More »

Welkom in India!

Pfff, wat is het warm hier, vandaag is het 37C, en de verwachting voor de komende dagen: 38, 40, en 41C… Ik zit nu gezellig in het kantoor bij Daniel en z’n team aan te schrijven….

Ok, ik zal bij het begin beginnen met een snelle samenvatting van de indrukken , gevolgd door het ‘hele’ verhaal voor de geduldige lezer. Want er is veel te vertellen….. Ik vind het echt super hier. Er zijn zoveel nieuwe indrukken en er is zoveel te zien en te leren dat ik vlinders in m’n buik heb van enthousiasme en elke avond uitgeput in slaap val. 

Zowel Pune als Mumbay zijn warm, maar gelukkig is Pune itt Mumbay niet erg vochtig. De naderende regentijd brengt mooie onweersbuien met zich mee waarvan de hele lucht in een soort paarse kleur oplicht. We hebben tot nu toe 1 olifant, 2 kamelen, 1 vrij levende aap en een hele boel buffels en koeien gezien. Het landschap is heel erg mooi, veel ruige bergen/rots formaties met bomen maar wel een beetje droog nu. De droogte maakt het zo stoffig dat ik er geen twijfel meer over heb dat we echt elke dag een schoonmaker nodig hebben. Indiaas eten is nog veel lekkerder dan ik me had voorgesteld, tegen mijn verwachting in zal ik hier niet snel op uitgekeken zijn, mijn favoriet tot nu toe is rotie (soort pannekoekje) die met allerlei "sausjes" geserveerd worden. Het leukste is misschien nog wel dat ik niet alleen met m’n hand(en) mag eten, maar dat iedereen het enorm waardeert als je dat doet. Hihi, vrij makkelijk om op die manier in de gratie te komen. De Indiaase mensen zijn tot nu toe heel erg vriendelijk, hulpvaardig, tikje opdringerig, “geïntrigeerd” door westerse mensen en super gastvrij! Overal waar we bij mensen thuis komen krijgen we eten en drinken aangeboden. Het leven hier (in hoeverre ik daar nu wat over kan zeggen) is "interessant" alles gaat net even anders en kost veel meer tijd. Maar dat heeft ook zo z’n charme. De steden zijn groot, vol en het verkeer is een chaos. Zo heeft Mumbay alleen al 20 miljoen inwoners. Ergens lijkt mijn ervaring nu wel een beetje op die in Tanzania, alleen gaat alles nu net iets makkelijker en voel ik me hier meer op mijn gemak. Dat ik dit keer beter kon inschatten wat me te wachten stond zal hier wel een rol in hebben gespeeld maar ik weet zeker dat de begeleiding van Suyog en Avani een groot verschil heeft gemaakt. We hebben heel veel geluk met Suyog en Avani, als zij ons niet hadden geholpen met het begrijpen van de spel-regels van het land zou het allemaal veel lastiger zijn geweest. Tot slot ons huis: groot, en voor Indiaase begrippen nog schoon ook (neemt niet weg dat ik zelf een hele dag aan het schoonmaken ben geweest ). En Chai thee is best lekker als je er niet teveel van drinkt, er zit namelijk vol vette melk in dat nog vetter is dan “onze” Dan nu een iets uitgebreidere versie:

Vrijdag ochtend zijn we, ondanks dat de ICE naar het vliegveld in Dusseldorf deels niet reed, zonder problemen in Mumbai (Bombay is coloniale benaming, Mumbai is post-koloniale Indiaase benaming) aangekomen. Suyog en Avani (Daniels buisness partner en zijn vrouw) haalden ons op van het vliegveld en brachten ons naar het huis van Avani’s ouders wat op een soort compound ligt. Haar vader werkt voor het nucleaire programma van de overheid waardoor ze met ca 700 andere gezinnen in een compound wonen, een mooie, rustige plek wonen met veel groen. Avani’s moeder heeft een heerlijke lunch voor ons gemaakt met allemaal traditionele Indiaase gerechten en ze wilde niet stoppen met extra eten serveren tot we bijna uit elkaar ploften. Ik denk dat we hard aan een buikloop toe zijn om van alle extra kilo’s af te komen . ’s Avonds arriveerde een tante van Avani met haar dochter en een nicht met haar 2 kinderen, om een paar dagen bij Avani’s ouders te blijven. Daniel en ik sliepen in de kamer van Avani’s ouders en de rest sliep met z’n allen op een rij in de woonkamer. Ik voelde me best opgelaten om in het bed van de ouders te slapen maar we konden er niet onderuit.

Zaterdag hebben we eerst in Mumbay rondgekeken, we zijn in een aquarium geweest waar ik m’n eigen guppen zeker niet zou willen laten zwemmen, waarna we naar de poort van Mumbay zijn geweest, een tuin met uitzicht op de skyline van Mumbay en het Taj Mahal Palace hotel waar ca 100 mensen omkwamen na een aanslag op 27 november 2008.

’s avonds zijn we naar Pune gereden en hebben we bij Suyog en Avani geslapen.

De volgende dag hebben met hulp van Suyog en Avani inkopen gedaan, borden, kopjes, lakens, handdoeken, wasmachine, strijkijzer, schoonmaak spullen etc etc…. Ook weer een interessante ervaring, het gaat allemaal zo omslachtig, alleen al omdat we beiden de weg nog niet weten en geen Hindi of Marathi spreken. We hebben naar lokale gewoonte borden, komen en kopjes van staal aangeschaft zodat ze niet kapot vallen op de marmeren vloer, altijd handig.

Het begin van mijn collectie Indiaase kruiden is inmiddels aangelegd. Vlakbij ons is een winkel (lees een soort hutje dat op instorten staat dat als functioneert als een soort markt kraam maar voor winkel door gaat, je vertelt wat je wilt en de eigenaar of zijn vrouw geeft dit aan je). Ik zal proberen binnenkort een foto te maken zodat jullie ook van mijn buurt super kunnen mee genieten. Als je meer dan 100 rupies besteed (= ca 1,6 euro) komt mister Sahara het eigenhandig gratis thuis bezorgen, en als ik wil mag ik m’n bestelling ook per telefoon doorgeven. Nu alleen nog even Hindi of Marathi leren en ik zit gebakken.

Dit was het tot zover. Het is Mango seizoen, dus komende tijd kan ik ieder geval niet klagen!

• Read More »

I’m in between two internships and have some time to do other stuff, so I was listening to a podcast about the Soviet invasion of Afghanistan. To be able to remember this better i started writing things down and ended up with an summary of events.

I might as well post it  on my blog, maybe there are people out there who want to read it or who can even add or correct the information I collected.

Soviet interference in Afghanistan

1979 christmas day –>

Soviet “red army” invaded Afghanistan; this marks the onset of a decade of occupation. This followed a power struggle within Afghanistan between leftist leaders Hafizullah Amin and Nur Mohammed Taraki in Kabul; won by Amin. Revolts in countryside continue and Afghan army faces collapse. Soviet Union, afraid to lose a communistic ally finally sends in troops to help remove Amin, who was then executed.

Communist, with help of the Soviet union, have send teachers in remote country side and enabled woman to participate in social live. However, at the same time they controlled every one and were broadcasting only propaganda. They raved about giving freedom, yet the contrary happened, people were oppressed. There was a strong hold of the KGB in Kabul at this time, people lived in fear. Afraid they would be talking to,- or overheard by, a KGB spy.

1980 –>

Babrak Karmal, leader of the People’s Democratic Party Parcham faction, is installed as ruler, backed by Soviet troops.

But anti-regime resistance intensifies with various Mujahideen groups fighting Soviet forces; declaring the holy war, jihad, against soviet unbelievers. The resistance started in the country side. Russian army was bad equipped and not trained for a guerilla war. The mountains, like the Hindu Kush, offered a perfect set for the mujahideen.

US, Pakistan, China, Iran and Saudi Arabia started to supply money and arms.

1985 –>

Approximately half of the Afghan population is now estimated to be displaced by the war, part of them fleeing from political oppression and violence to Iran and Pakistan.

The new Soviet leader Mikhail Gorbachev says he will withdraw troops from Afghanistan.

Meanwhile the Mujahideen unite and keep giving resistance. 

1986 –>

The Russians “planted” a great amount of landmines. Also they started to search people’s houses looking for mujahideen members. Ca 1 million Afghani have died by now. Villages were destroyed and monstrosities were reported.

Babrak Kar mal replaced by Najibullah as head of Soviet-backed Afghan regime.

Afganistan has become the biggest front of the cold war at this stage, and America’s post Vietnam political leaders regarded it as a good opportunity to “kill” Russians. US conyinues to supply the mujahideen through the Pakistani army with among others Stinger missiles, enabling them to shoot down Soviet helicopter gunships. The guerilla aspect of the war results in chaos on the Russian side.

Milton Bearden was the Texan representative of the CIA in Islamabad the last years of the war. He helped arming the Mujahideen on behave of America.

1988 —>

Approximately 15.000 Russian soldiers had died by now. Afghanistan, USSR, the US and Pakistan sign peace accords and Soviet Union begins pulling out troops.

1989 –>

At the end of 1989 the last Russian troops have left. However the civil war continues mujahideen push to overthrow Najibullah.

The defeat of the Soviet union in Afghanistan, by one of the poorest population in the world (with help from the USA) speeded up the downfall of the soviet union, annd ending the cold war.

Most members of the CIA were  over the top about their achievements by this stage, others though had their considerations about what has unfolded in the Hindu Kush. This war had inspired and activated militants from across the Muslim world, among them Mular Omar and Osama Bin Laden. “if they could concur one super power why not another?”

In addition, the trouble for the Afghan people was far from over.

I wrote more about the faith of the Mujahideen and the rise of the Taleban. I’ll publish this some other time.

• Read More »

Specially for Mike Seyfang!

On his advice I signed up to the PLoS of Neglected Tropical Diseases. Thanks Mike, it’s great! I promised you write a blog about it one day, and now i finally do.

PLoS Neglected Tropical Diseases is published online by the Public Library of Science (PLoS), a nonprofit organization. The journal’s start-up phase is supported by a grant from the Bill and Melinda Gates Foundation.

One of the core principles of the PLOS is open access, what I think is a great idea. Everyone can share their knowledge with everyone, enabling much faster development in medical science. The PLoS produces journals on several topics, like medicine, genetics and biology.

They sure have some obstacles to overcome, however, I can only hope more journals will follow their example.

Technorati Tags: PLoS,Tropical Diseases

• Read More »

A very interesting post for everyone who’s interested in medicine. As KevinMD blogged it:

Linda Sanders: “The problem for Decter was one that doctors face regularly: how to reconcile tests that contradict one another. Often patients, and even doctors, think that test results provide a definitive answer — like the solution in today’s paper to yesterday’s crossword. But every test carries a risk of being wrong, and all tests need to be interpreted. This is never clearer than when different tests seem to tell different stories. Could these apparently contradictory results be shaped into a single narrative that made sense?”

Beside reminding us of the relativity of a single test result, it is a very interesting clinical case.

Read this article- “When Is a Heart Attack Not a Heart Attack?”- on the website of “The New York Times”.

• Read More »