Petrafied!

Hallo Allemaal!

Waar normaal gesproken een week weinig stof geeft om over naar huis te schrijven, geeft bijna elk uur hier in India weer wat nieuws. Langzaam aan breidt onze actie radius in Pune zich uit en dus ook de daar bij behorende indrukken.

Wij wonen in een relatief goede buurt, niet onder andere expats maar wel met de wat beter bedeelde Indiërs. Er zijn hier maar weinig krotten te vinden, geen bedelaars, weinig zwerf dieren en in de straat naast ons mag niet eens getoeterd worden (niet dat iemand zich daar aan houdt natuurlijk). Er wordt normaal gesproken heel wat af geclaxonneerd hier in India, vrachtwagens hebben zelfs een bordje met “toeteren” aan de achterzijde bevestigd, zo weet de bestuurder dat er iemand achter hem rijdt en/of er langs wilt. Het is een drukte van jewelste op de wegen. Itt tot de straat “naast” ons is de straat waar we direct aan wonen (Pashan road) wel een drukke straat met alle daarbij behorende herrie! Je voelt je in ieder geval nooit alleen met zoveel herrie op straat.

Maar waar ik naar toe wilde gaan met het stukje over de “goede” buurt is dat het in schril contrast staat met een stukje verder Pashan Road in. Daar kun je een dure SUV naast een volgeladen kar alleen gestuurd door mensenkracht door de straat zien gaan. Jonge, zeer slecht verzorgde meisjes zitten met een zo mogelijk nog slechter verzorgd kind in hun arm naast een super modern blinkend gebouw. Oude mannen en vrouwen vegen met een gebogen rug de straat schoon waaraan de nieuwe apple-store gevestigd is (maar ook onze straat). De bouwvakkers die nieuwe appartement-complexen bouwen wonen met hun gezin in hutjes van golfplaten zonder riolering of elektriciteit voor een aantal jaar op datzelfde terrein tot de opdracht klaar is, waarna ze elders weer opnieuw beginnen. Het is bekend van India het contrast tussen rijk en arm overal op straat te zien is, maar dat het zo uitgesproken zou zijn…..

En wat te doen met een bedelende mensen, meestal kinderen. Het is hartverscheurend om te zien, niet cliché matig hartverscheurend, ik vind het echt moeilijk om te zien. Maar help ik ze echt als ik ze geld geef? Ik kan onmogelijk alle bedelaars die ik tegen kom geld geven. Uiteindelijk is bedelen ook geen goede manier om in onderhoud te voorzien, elke keer dat ik geld geef is een bedelaar misschien weer voorzien van een maaltijd maar is diegene ook weer een stukje verder weg van een betere structurele oplossing. Als het geld al naar een maaltijd gaat. Volgens de “locals” die we hier spreken kan je beter niks geven, omdat je de mensen er niet mee helpt. Daarbij “werken” veel bedelaars voor een master die aan het eind van de dag de verdiensten int, ergens wel vergelijkbaar met wat er in slumdog millionairs gebeurt (film). Anderen zijn verslaafd en kopen er alcohol van. Dus hebben we een middenweg bedacht, zorg dat je eten/snoep/koekjes op zak hebt. Zodoende kan ik m’n geweten zussen zonder al te veel schade aan te richten. Als iemand een betere oplossing heeft of andere gedachten hierover hoor ik het graag!

Nu even iets luchtigers. De buren waren vorige week 50 jaar getrouwd en hadden ons op de ceremonie uitgenodigd. Super leuk om een keer mee te maken. Het allermooist is nog om alle vrouwen in prachtig gekleurde sari’s te zien lopen. Het eten na de ceremonie was erg lekker en er werd op toegezien dat Avani en ik wel genoeg aten. Na afloop kregen we allemaal een cadeau boxje mee met daarin bloemen voor in je haar en de rode kleurstof waarmee ze hier dmv een stip op het voorhoofd aangeven getrouwd te zijn.

Verder heb ik m’n eerste voedsel vergiftiging te pakken gehad, en het ergste is nog dat het uit m’n eigen koelkast kwam…. oeps…. Geen idee dat dat product zo snel bedierf. Laten we zeggen dat ik kortdurend een speciale band had met het toilet, blij dat ie er was maar niet zo blij met waarom ik daar was. De daarop volgende dagen was ORS zo lekker dat ik er zeker van ben dat ik het hard nodig had. (ORS=oral rehydration solution; dit is een suiker/zout oplossing die wereldwijd gebruikt wordt in de behandeling van dehydratie) Dus Eshter, bedankt voor je ORS scoop/lepel. Het is nu al goed van pas gekomen!

Tot slot nog een aantal  foto’s van toen we net aankwamen:

Avani (roze t-shirt) en haar nichtjes

1e Indiaase maaltijd, Avani’s moeder, vader en Suyog

Met z’n allen op stap van R naar L: Avani’s broer, Mister Patki (Avani’s vader), Avani’s nichtje, Ik, Suyog, Daniel. Op de voorgrond Avani’s neefje.

  Mumbai

De tante´s van Avani wilde graag met mij op de foto.