Petrafied!

Het is alweer twee weken gleden dat ik voor het laatst geschreven heb. Wel jammer eigenlijk want er is zoveel te vertellen. Niet alleen om jullie op de hoogte te houden, maar ik vind het voor mezelf ook leuk om over een paar jaar terug te lezen hoe ik mijn tijd hier heb ervaren. Ik verwonder me nog bijna dagelijks over bepaalde dingen, maar als je ik datzelfde wat vaker tegen kom is het net alsof het nooit vreemd is geweest. Daarom is het leuk om m’n verwondering bij te houden en over een tijdje terug te lezen. Als je begrijpt wat ik bedoel. Anyway…

Chai met gember

Om te beginnen voeg ik inmiddels een beetje gember toe aan m’n kop avond chai. “Oja, zo kan iedereen wel een post per dag vullen” zul je misschien denken maar geef me even de kans, ik probeer echt ergens naar toe te werken. Waar, was ik? Oja de gember in de chai. Naast dat dit heel erg lekker is, in tegenstelling tot hoe het klinkt, markeert de gewoonte ook het begin van de monsoon (moeson). Althans zo heb ik me laten vertellen. Hier in Maharashtra drinken mensen hun chai graag met gember als het regent. En als het hier regent kan het ook echt goed regenen. 10 Juni is de monsoon begonnen, netjes op tijd dus en sinds dien heeft het elke dag wel even geregend.

Monsoon

Afgelopen maandag, toen ik op het punt stond om naar huis te gaan begon het in eens te storten. In eerste instantie wilde ik me niet tegen laten houden door de regen, ik ben tenslotte een sterke Hollandse meid, smelt niet van een beetje regen en kan niet eens meer herinneren hoe vaak ik op weg naar de VU ben natgeregend in de laatste jaren (heb nooit een regenpak gehad in Amsterdam, ging altijd op de fiets, niet echt handig, maar echt waar, je krijgt geen verkoudheid van de regen, verkoudheid is een virus ). Bij de uitgang stonden echter allemaal medewerkers die er van overtuigd waren dat ik toch echt de regen niet in kon gaan en dat er bovendien geen riksja’s zouden zijn om me naar huis te brengen. Nou ja… Het heeft ook wel iets romantisch, met allemaal Marathi sprekers onder een afdakje, turend in de straat tot de regen stopt. Ik kan best even wachten en me overgeven aan de Indiase manier: alles nemen zoals het komt. Toen het na zo’n 15 minuten nog niet droog was won mijn ongeduld het toch van de Indiase benadering, of misschien was het mijn dwarsheid en verzet tegen het weer als een beperkende factor in mijn bewegingsvrijheid. Anyway, ik zei iedereen gedag en verdween in de regen. Het scheelde niet veel of ik had daadwerkelijk in de regen verdwenen (met een beetje fantasie dan…). Het water in de straat waaraan Deep Griha staat, dit is het ‘hoofd straat’ van de Tadiwala slum, stond zo’n 15 cm hoog. Het water kwam met gemak 5 cm boven m’n malleoli uit (de uitstekende boten boven je enkels). En het duurde inderdaad nog zo’n 15 minuten voor ik eindelijk een riksja te pakken had. Het mooie is dat als het regent de hele stad voor plat ligt, maar een paar uur later, als al het water verdwenen is, gaat het leven weer rustig verder. Het is gelukkig ook niet zo warm meer, met dagelijks een graad of 25 is het heel aangenaam.

Dokter Petra

Ik ben inmiddels begonnen met de ‘health check-ups’ voor de kids die bij Deep Griha betrokken zijn. We zijn begonnen in de crèche en de kleuterschool van de Ramtikedie slum. Het werk is niet echt moeilijk, een soort uitgebreide consultatie bureau / school arts controles, met het verschil dat ik hier echt iets kan vinden. M’n eerste pathologische bevinding was een meisje van een jaar of drie met een pectus carinatum (kippenborst) gepaard gaande met scoliose (zijwaartse vergroeiing van de wervelkolom) in zodanige mate dat ze er nu al kortamigheids klachten door ondervond. Zonder twijfel komt dit meisje medisch gezien in aanmerking voor chirurgische correctie. Helaas zullen haar ouders het geld hier waarschijnlijk niet voor hebben. Verder was er een opvallend bleek, niet gezond ogend jongetje van een jaar of 5 oud met vergrote lymfeklieren in zijn hals dat het laatste jaar 2 kilo was afgevallen in plaats van was aangekomen. “Maar hij heeft geen klachten hoor”, tuurlijk, ik geloof je meteen. Tot slot een jongetje, ook 5, met een herniatie ter grootte van de diameter van een vinger thv zijn navel. Wel leuk, een originele herniatie van de buikwand waarbij je ‘buik inhoud’ terug kan duwen (btw, dit is niet perse een ernstige aandoening, tenzij er darmlissen in de herniatie komen en daar afknellen). We (de dokter van de organisatie en ik) zullen ze de komende maanden in de gaten houden.

De eerste dag van de check-ups was echt geweldig mooi. Daar stond ik dan, geen idee wat precies de bedoeling was, de dokter kon op het laatste moment toch niet mee en iedereen verwachte van mij dat ik het wel even zou regelen. Op de een of andere manier heb ik iedereen aan het werk gezet. De leraressen leverde de kinderen met het bijbehorende dossier aan (formulier met groeicurve en wat regels om bevindingen op te schrijven) een van de andere vrijwilligers, een verpleegkundige in opleiding, mat en woog de kids waarna ik probeerde met handen en voeten duidelijk te krijgen of het kind klachten had en m’n lichamelijk onderzoek uit te voeren. Daar zat ik dan te midden van de herrie van een crèche en schreeuwende Indiase vrouwen mijn onderzoek te doen. Zonder twijfel een van de mooiste ervaringen die ik ooit gehad heb. Ik heb me zelden zo voldaan gevoeld.

Inmiddels weten de medewerkers en leraressen van de Ramtikedi locatie van Deep Griha wie ik ben, wat ik doe en spreken ze mij steevast aan als “Dokter Petra”.

Love it or hate it

Ik heb vaak mensen horen zeggen over India dat je het haat of er van houdt. Voor mij is het beide, bijna dagelijks is er een moment dat ik het land haat en de mensen wel kan schieten maar die momenten worden vroeg of laat altijd gevolgd door een gevoel van liefde voor India en zijn inwoners, op die momenten kan ik het me voorstellen om hier jaren te wonen. Volgende blog zal ik wat meer vertellen over een aantal aspecten van de cultuur dat het moeilijk maakt om hier te wonen, althans voor mij dan. Bijvoorbeeld de reactie die Daniel kreeg van een goed opgeleide jonge dame toen hij vertelde samen te hebben gewerkt met een homoseksuele man. Of mensen die denken dat je van een massage HIV kan krijgen. Maar dat houden jullie nog even tegoed. Het is inmiddels hoog tijd om naar bed te gaan!

Liefs vanuit Pune