Petrafied!

Eindelijk weer een verhaaltje. Daniel is voor 3 weken in Australië om z’n visa te verlengen en ik heb net weer een “leuke India ervaring” achter de rug.

Delhi Belly + geen wc-papier buitens huis = Tja hoe zal ik het zeggen…. YAK!!!!!!

Ooops, hoe vaak moet ik hier nog tegen aan lopen voor ik overal wc papier mee naar toe sleep?…..

Vandaag eerst wat foto’s en verslag van toeristische uitstapjes waarna ik eindelijk eens wat vertel over wat er nou eigenlijk niet leuk is aan hier zijn. Je kan het lezen door op “read more” onder dit stukje te klikken.

Eindelijk weer eens flink de toerist uithangen

Daniels vader heeft ons onlangs verblijd met een bezoekje van ruim twee weken waarin we veel leuke dingen gedaan hebben. Zo hebben we bijvoorbeeld de Taj Mahal gezien. Whooooo. Super gaaf om zo’n bijzondere plaats te mogen bezoeken. De avond te voren stonden we nog tot onze knieën in het water in Delhi maar dat kon de pret niet drukken.

Verder hebben we een aantal forten bezocht en eeuwen oude ‘cave temples’. Tempels uitgehakt uit rosten 200 jaar BC. Indrukwekkend als je er bij stil staat dat twee eeuwen geleden mensen daar hun goden vereerden en leefden. Dat drukt je weer eens met de neus op de feiten hoe nietig ons leven eigenlijk is.

En we zijn in een voor Indiaase toeristen populair bergdropje geweest waar geen motor voertuigen komen. Enigszins verontrust heb ik daar langs een afgrond gegaloppeerd, met een heel hard rennend mannetje aan de

andere kant van de teugels tussen mij en de afgrond. En misschien nog meer verontrust hebben we die avond geslapen in een hotel dat rook en er uit zag als een schimmel en gisten fabriek. Ok, probeerden te slapen, terwijl de apen over het dak renden en probeerde de balkon deur open te maken, nadat we ze gevoerd hadden (ik weet het, moet je ook niet doen!).

Dit zijn Rachael en ik op een Kameel, een paar weken eerder op een zondags uitstapje. Best wel hoog. Ik weet niet wat nou eigenlijk het leukst was: de rit of het op de kameel klimmen met een ladder.

En ik maar denken dat Papa gewoon in Avenhorn was…

Heel cliché, ik weet het. Je gaat alleen niet zo makkelijk terug om nog een keer foto’s te maken dus als je het doet dan maar meteen goed . De TAJ MAHAL!

Hier de Taj vanaf Agra Fort (de Taj ligt niet in Delhi maar ca 150 km er vandaan in Agra).

Dan tot slot nog zoals beloofd heel wat weken terug: de minder leuke kanten van India.

Veroordeel-baar of cultuurverschil?

Ik en de meeste andere ‘reizigers’ vertellen over hoe leuk en interessant India wel niet is, hoe gastvrij de mensen zijn en hoe geweldig de cultuur is. Bijna nooit lees ik over de andere kant van de ‘medaille’. Het is niet altijd leuk en ik ben hier in India niet altijd in een jubel stemming. 

Vandaag dus een stukje over die andere kant. Aspecten van de Indiase samenleving die mij frustreren en verontwaardigen en waar ik me hier zoal over kan opwinden. Ik wil echter wel een kanttekening plaatsen dat ik niet probeer India in een slecht dag licht te zetten of gastvrijheid die ze mij bieden wil afvallen. De mensen zijn bijzonder, net als in de rest van de wereld, en ik  voel me vereerd dat ik voor een korte tijd deel uit mag maken van deze samenleving.

Ten eerste (niet op volgorde van meest frustrerend) het voordringen. Ongelofelijk, het is echt recht van de sterkste en hards schreeuwende en duwende. In het postkantoor, bij de winkel, op straat, op het vliegveld, in overheids kantoren en zelfs in de Taj Mahal, overal waar je komt moet je soms letterlijk en soms figuurlijk je ellebogen gebruiken om aan de beurt te komen.

IST, of te wel Indian Standard Time. Zeg maar gerust dat is altijd te laat. En niet gewoon een minuut of 5 maar gerust een half uur zonder ook maar iets te laten horen of excuses

aan te bieden. En niet alleen op onbelangrijke sociale gelegenheden maar ook als het er echt toe doet dat je op tijd bent, zoals sollicitatie gesprekken en het een internationale vlucht.

Daniel en ik steken er ondertussen de draak mee, maar bijgeloof en alternatieve geneeskunde halen soms (heel toepasselijk) het bloed onder m’n nagels vandaan. Alles wat je eet, of alle planten/bomen die je ziet zijn wel ergens goed voor. Met op 1: goed tegen ‘acidity’, 2: goed voor ‘digestion’ en op 3: goed voor ‘diabetes’ (je zou zeggen dat je tegen diabetes bedoeld ). Daniel en ik verzinnen nu ‘therapieën’ voor wat we om ons heen zien en toetsen dat aan degene die op dat moment de pech heeft bij ons te zijn. Verbazingwekkend genoeg worden onze theorieën

meestal ‘bevestigd’ . Suyog’s ‘dokter’ kan aan Suyog’s vingers zien dat hij ‘pleural effusion’ heeft (zoiets als vocht in de longen)… Ik heb nooit gesnapt waarom science based medicine röntgen foto’s nodig heeft als je ook gewoon naar iemands vingers kan kijken…

Met mijn voorliefde voor effidence based medicine kun je je misschien wel voorstellen dat ik af en toe enorm gefrustreerd raak… Helemaal als er weer eens een arme drommel word opgenomen met een CD4 van 10 (maat voor ernst van immuun schade in HIV infectie, hoe lager hoe slechter met normaal waarden in een gezonde populatie van rond de 900 – 1200) met levensbedreigende infecties omdat zijn homeopathische, naturopathishe of iets dergelijke ‘arts’ hem vertelde dat zijn/haar middelen de patiënt beter helpen dan HIV remmers; als ze al geen genezing claimen. Je kan het zo’n patiënt niet kwalijk nemen, hij heeft waarschijnlijk gaan medische achtergrond als hij al verder kwam dan de basisschool en hier in India hebben dit soort ‘genezers’ helaas (nog) heel veel aanzien.

In die zelfde categorie valt een discussie die we laatst

hadden met een wel heel bijzondere redenering. Aan jullie om zelf te bedenken wat je daar van vind:

“Jullie (=Westen) willen dat wij die paar mensen die op de maan zijn geweest geloven dat het echt gebeurd is (=mensen op de maan), terwijl jullie ons, miljoenen Indiërs, niet geloven dat reïncarnatie echt bestaat….

Er bestaat vast een hele mooie term voor deze bijzondere manier van redeneren, maar je begrijpt het zo ook wel denk ik .

En dan nog een aantal hele typische anekdotes: 

Op het vliegveld duwt een security mannetje handbagage van de transportband op de tafel zonder te kijken, waarbij hij een plompverloren een laptop van de tafel op de marmeren vloer stoot zonder ook maar op enige excuses aan te bieden.

Overal waar veel mensen komen is het een vuilnisbelt, overal ligt plastic, glas en andere troep. Met desastreuze gevolgen voor de omgeving (het duurt ca 1000 jaar voor plastic afgebroken wordt en de afbraak producten zijn extreem erg toxisch).

Ik wilde vandaag gaan zwemmen, zegt de badmeester dat het zwembad om 10 uur sluit en dat ik om 3 uur maar terug moet komen. Nou ga ik elke woensdag om 10 uur dus ik weet dat dit niet waar is. Ik vraag hem of de openingstijden zijn veranderd of dat zaterdag anders is dan gedurende de rest van de week, waarop hij ontkennend antwoord. Als ik hem dan vertel dat ik elke woensdag om 10 uur zwem begint hij in te zien dat hij misschien toch niet vroeg naar huis kan en als ik hem vervolgens het rooster op de muur laat zien krijgt hij een grootte glimlach op zijn gezicht en zegt dat ik kan gaan zwemmen. Ik begin het door te krijgen, een paar maanden geleden had ik nog m’n schema omgegooid om om drie uur terug te kunnen komen.

Daniel heeft in Delhi visa verlenging gekregen. Hier in Pune moet hij alleen een formulier invullen en een stempel in zijn paspoort krijgen en dan is alles klaar… Mooi geregeld zou je denken. Het duurt zeker 20 uur verspreid over 4 dagen en een hele hoop onnodig ge-heen-en-weer in het FRO kantoor over een periode van twee weken voor dit voor elkaar is . En dan alleen omdat we via via een hoge pief kennen die zich eens lekker boos maakt namens ons.

Als ik naar het postkantoor ga wordt ik pas geholpen als de dame achter het loket haar gesprek op mobiel beëindigt. Elke keer gelden er andere regels voor wat er nou eigenlijk op de envelop moet. Zelfs als alles wat je kan bedenken wel zo’n beetje op de enveloppe staat, moet alles het ineens op een ander plaats of groter/kleiner. Wat ze je dan per opmerking vertellen, met als gevolg dat je 4 keer een half uur moet wachten tot je weer geholpen wordt om vervolgens weer iets anders aan te moeten passen wat in een halve seconde gedaan is.

Onze ´host´ in Delhi vertelt me met een stalen gezicht dat het een slechte ontwikkeling is dat vrouwen een steeds prominentere rol in de samenleving krijgen en zelfstandiger worden. Waar het op neer komt is dat hij vindt dat vrouwen niet op de werkvloer thuishoren maar thuis moeten zitten met kids, geen alcohol mogen drinken en vooral niet te zelfstandig mogen zijn. Let wel dat deze ´host´ zelf vervend gebruiker van alcohol is en niet vies is van een feestje of een scharrel zo nu en dan. Waarop ik het niet kan laten hem te vertellen dat ik nu al medelijden heb met zijn vrouw. We waren al geen beste vrienden maar nu is het wat mij betreft wel verkeken.

Meisjes van 17-18 jaar die met hun schoonmoeder bij d

e gynaecoloog komen omdat ze een onregelmatige menstruatie hebben en maar niet zwanger worden…..

In het verkeer en dagelijks leven is het ieder voor zich, sollicitanten komen zonder bericht niet opdagen (we hebben nu weddenschappen over of iemand wel of niet zal komen en hoeveel te laat diegene dan komt), en een deur voor iemand open houden of mensen eerst uit de lift laten stappen voor je probeert jezelf ertussen te wringen is een wel heel bizar gebaar. Net als anderen uit laten spreken, luisteren en niet met z’n allen tegelijk door elkaar schreeuwen om iets te bespreken.

Verder heb ik een hekel aan de: muskieten larven die in het tandenborstel bakje en de ongebruikte wc’s groeien, de onophoudelijke stroom van mieren, nog even en ze lichten me van bed, schimmel dat overal weet te groeien, muggenbeten met de malaria/dengue epidemie in je achterhoofd, ratten in de reserve badkamer en in het washok, de viezigheid, ‘burning ring of fire’, ongewassen rijst, homofobie, ongegeneerd winden en boeren laten in het openbaar en de meneer die elke ochtend onder ons raam staat te rochelen en gorgelen, heerlijk geluid om mee wakker te worden.

Anyway, ik weet dat dit misschien allemaal een beetje denigrerend klinkt, maar dit is een eerlijk verslag van die

andere kant, dingen waar ik/we dagelijks tegen aan lopen. Sommige items van de bovenstaande opsomming zeggen waarschijnlijk meer over mij dan India. Door de veilige, open en ruimdenkende omgeving waarin ik me heb gevormd beoordeel ik dingen anders dan mensen die een andere achtergrond hebben. Zo zijn er in de streng christelijke gemeenschappen in Nederland nog genoeg mensen te vinden die vinden dat homoseksualiteit een ‘zonde’ is en dat vrouwen ‘achter het aanrecht’ horen.

India is nog steeds een bijzonder, gastvrij en betoverend land. Ik ben heel blij om hier te zijn en dit mee te maken. Het vormt je als mens, je leert jezelf kennen en ontwikkeld vaardigheden die je anders misschien nooit had ontwikkeld.

Tot slot nog wat momenten benoemen die nog dagelijks een glimlach op m’n gezicht kunnen toveren:

Gister tijdens de health check-ups was er een hele schattige baby! Vaak huilen de kinderen als ik ze moet gaan onderzoeken, maar dit kleine meisje stopte met huilen elke keer als ik haar vasthield.

Een nieuwsgierige kleuter die het reuze mooi vindt om door mij onderzocht te worden, of klasgenootjes voor me aanspoort te zuchten als ik naar de longen luister.

Een ritje met de riksja; helemaal als ik er een gratis acapella concert van de bestuurder cadeau bij krijgt.

De lag op het gezicht van voorbijgangers als je hallo zegt, en de lag op het gezicht van iemand die je een fooi of compliment geeft.

De kleurrijke stroom van Sari’s en bloemen, helemaal op feestdagen en de bijzondere geuren overal waar je komt.

Dit soort momenten zijn onbetaalbaar, en de nadelen van hier zijn meer dan waard.

Liefs Petra